Ikony EA SPORTS FC™ 25

Gwiazda Garetha Bale'a w Premier League zabłysła najjaśniej w sezonie 2012/13 z Tottenhamem, kiedy to Walijczyk zdobył nagrodę piłkarza sezonu. Przenosiny do Realu Madryt latem tego samego roku wyniosły go na jeszcze wyższy poziom. Bale zdobył praktycznie wszystkie tytuły, jakie były możliwe, w tym 3 korony LaLiga i 5 UEFA Champions League. Zakończył karierę jako najlepszy strzelec reprezentacji Walii po pamiętnym EURO 2016, gdzie Smoki dotarły do półfinału, i wywalczeniu kwalifikacji do FIFA World Cup™ 2022.

Gianluigi Buffon bronił prestiżu włoskiej piłki na przestrzeni trzech dekad. Wysoki Toskańczyk po raz pierwszy dał o sobie znać w Parmie, wygrywając Puchar UEFA w sezonie 1998/99. Na przełomie wieków przeszedł do Juventusu, gdzie wspiął się na szczyt futbolu, 10-krotnie triumfując w Serie A, w tym 7 razy z rzędu od sezonu 2011/12 do 2017/18. Największym osiągnięciem Włocha było zdobycie FIFA World Cup™ z reprezentacją Azzurri w 2006 roku oraz 2. miejsce w rywalizacji o Ballon d’Or za tamten rok.

Lotta Schelin podejmowała ryzyko, gdy latem 2008 roku dołączyła do drużyny Olympique’u Lyon. Francuskie kluby nie były jeszcze zagrożeniem dla europejskiej elity, ale wkrótce OL spełnił swoje ambicje i bramki zdobywane przez Schelin doprowadziły Lyon do trzech tytułów UEFA Women’s Champions League i ośmiu mistrzostw kraju z rzędu. Karierę zakończyła w 2011 roku jako najlepsza snajperka w historii reprezentacji Szwecji, prowadząc drużynę do trzeciego miejsca podczas FIFA Women’s World Cup™ 2011.

W 2002 roku Marinette Pichon opuściła Francję i dołączyła do pierwszej w historii w pełni profesjonalnej kobiecej ligi w USA. Pomimo braku tytułu w swojej debiutanckiej kampanii z Philadelphia Charge pokonała silną grupę lokalnych i międzynarodowych gwiazd, zdobywając tytuł MVP. Poprowadziła reprezentację Francji do pierwszego w historii udziału w turnieju FIFA Women’s World Cup™ w roku 2003 i strzeliła pierwszą bramkę w historii Les Bleues na tym turnieju.

Lilian Thuram napisał jeden z najbardziej emocjonujących rozdziałów w historii francuskiego triumfu w FIFA World Cup™ w 1998 roku. Gdy w półfinale Chorwacja wyszła na prowadzenie 1:0, nieustępliwy obrońca zdobył dwie piękne bramki i wprowadził Francję do finału. Doskonała gra została doceniona i Thuram zajął 3. miejsce w plebiscycie na najlepszego piłkarza turnieju. W swej karierze wygrał UEFA EURO 2000 z Les Blues, Puchar UEFA w sezonie 1998/99 z Parmą i 2 mistrzostwa Włoch z Juventusem.

Po debiucie w reprezentacji USA w wieku zaledwie 17 lat Julie Foudy była wyróżniającą się postacią w zespole rozbudzającym wyobraźnię kraju, który w latach 90. wciąż uczył się futbolu. W 1999 roku reprezentacja USA powtórzyła swój sukces z inauguracyjnego turnieju FIFA Women’s World Cup™ w 1991 roku i w dramatycznych okolicznościach zdobyła drugi tytuł mistrzowski na domowych obiektach. Na przełomie tysiącleci zainteresowanie wokół zespołu zasiało ziarno pełnego profesjonalizmu w futbolu kobiet.

Determinacja Ayi Miyamy w obliczu przeciwności przyczyniła się do historycznego występu Japonii podczas FIFA Women’s World Cup™ w 2011 roku. W finale przeciwko faworyzowanej drużynie USA „Nadeshiko” dwukrotnie musiały gonić wynik, ale Miyama dwa razy przywracała nadzieję. Najpierw w regulaminowym czasie gry strzeliła wyrównującego gola, a później w końcówce dogrywki zaliczyła asystę przy bramce Homare Sawy, która doprowadziła do rzutów karnych wygranych przez Japonię.

Nadine Angerer wygrała wszystko na poziomie klubowym z Turbine Potsdam, a w 2007 roku zadebiutowała na FIFA Women’s World Cup™ jako pierwsza bramkarka Niemiec. W drodze po tytuł mistrzowski nie straciła żadnej bramki, a w finale obroniła rzut karny wykonywany przez brazylijską gwiazdę Martę. Kolejne sukcesy z reprezentacją Niemiec, w tym tytuł mistrzowski UEFA Women’s EURO w 2013 roku, sprawiły, że jako pierwsza bramkarka (wśród kobiet i mężczyzn) została wybrana piłkarką roku FIFA.